ادعای جنجالی چین در نیویورک/ تحریم‌های ایران دیگر قابل برگشت نیست؟

به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از ایسنا، سون لِی، معاون نماینده دائم چین در سازمان ملل متحد، در جریان نشست علنی شورای امنیت به میزبانی روسیه درباره پرونده هسته‌ای ایران — و در زمانی که روسیه رأی‌گیری آیین‌نامه‌ای را مطرح کرده بود — طی سخنانی اعلام کرد که شورای امنیت هرگز درباره این که آیا سه کشور اروپایی بریتانیا، فرانسه و آلمان صلاحیتِ فعالسازی سازوکار موسوم به «بازگشت سریع و خودکار تحریم‌ها» را دارند یا خیر، به توافق نرسیده است.

او افزود: ضمن اینکه قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل (۱۹۷۹/۲۰۱۵ مربوط به برنامه جامع اقدام مشترک یا برجام) در روز ۱۸ اکتبر سال ۲۰۲۵ به پایان دوره خود رسیده و از اعتبار ساقط شده است و از همین رو شورای امنیت نیز عملاً بررسی پرونده هسته‌ای ایران را متوقف کرده است.

سون لِی افزود که برخی کشور‌ها عامدانه اختلافات و نگرانی‌های اعضای شورای امنیت را نادیده می‌گیرند، با زور تلاش می‌کنند این شورا را به بازگرداندن تحریم‌ها علیه ایران وادار کنند و اصرار دارند که شورا حتی درباره موضوعی که عملاً مختومه شده است، نشست برگزار کند؛ این کشور‌ها تمام مسئولیتِ ایجاد بن‌بست و وضعیت دشوارِ فعلیِ شورا را بر دوش دارند.

وی تأکید کرد که در شرایط کنونی، شورای امنیت باید نقشی سازنده ایفا کند، نه اینکه صرفاً به فشار و تحریم علیه ایران ادامه دهد و به‌هیچ‌وجه نباید به ابزاری برای پیشبرد دستورکار‌های سیاسیِ خاصِ معدود کشور‌ها تبدیل شود. چین از اعضای شورای امنیت می‌خواهد که اقدامات مربوط به اصطلاحاً «روز پایان» پیش‌بینی‌شده در قطعنامه ۲۲۳۱ را به‌طور واقعی اجرا کنند و فضای مساعدی برای راه‌حل سیاسی پرونده هسته‌ای ایران فراهم آورند.

در آغاز این نشست، نماینده روسیه ضمن مخالفت با برگزاری این نشست علنی، پیشنهاد رأی‌گیری آیین‌نامه‌ای داد. شورای امنیت سپس با ۱۱ رأی موافق، ۲ رأی مخالف و ۲ رأی ممتنع، به ادامه این نشست رای داد. چین و روسیه رأی مخالف دادند.

سون لِی در ادامه سخنانش تأکید کرد که شورای امنیت هنگام پرداختن به اینگونه مسائل باید در کنار صلح و در سمت درست تاریخ بایستد. چین اعتقاد دارد که باید بر سه محور تمرکز کرد: نخست، باید مطالبات مشروع و قانونی ایران برای بهره‌برداری صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای به‌طور جامع حل‌وفصل شود؛ دوم، روابط میان طرف‌های درگیر باید بر پایه برابری و احترام متقابل تنظیم گردد؛ و سوم، نگرانی‌های امنیتی موجه همه طرف‌ها باید به‌طور متوازن دیده شود تا فضای مثبتی برای پیشبرد مذاکرات دیپلماتیک شکل بگیرد.