۳۰ میلیون حاشیه‌نشین در ایران؟/ ماجرای اختلاف آمار ایران و سازمان ملل
آمار رسمی ایران از حدود ۷ میلیون نفر ساکن سکونتگاه‌های غیررسمی خبر می‌دهد، در حالی که هابیتات این رقم را در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۹.۸ میلیون نفر اعلام کرده است. این اختلاف ناشی از تفاوت در تعریف و روش اندازه‌گیری است؛ آمار داخلی بیشتر بر محدوده‌های جغرافیایی مشخص تمرکز دارد، اما شاخص هابیتات کیفیت مسکن و دسترسی به خدمات پایه را نیز در نظر می‌گیرد. بنابراین رقم ۳۰ میلیون نفر به معنای ۳۰ میلیون حاشیه‌نشین نیست.
یک طرف ماجرا، آمار رسمی ایران است: حدود ۷ میلیون نفر در سکونتگاه‌های غیررسمی زندگی می‌کنند. طرف دیگر، داده‌های برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد، یا هابیتات، قرار دارد که می‌گوید در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۹.۸ میلیون نفر، معادل ۴۲.۳ درصد جمعیت شهری ایران، در شاخص مربوط به زاغه‌ها و سکونتگاه‌های غیررسمی قرار داشته‌اند.
آیا این یعنی نزدیک به ۳۰ میلیون ایرانی حاشیه‌نشین هستند؟ نه.
اختلاف این دو عدد، پیش از هر چیز به تفاوت در تعریف و روش اندازه‌گیری برمی‌گردد.
در آمار داخلی، سکونتگاه غیررسمی عمدتاً به محدوده‌های جغرافیایی مشخص و شناسایی‌شده‌ای گفته می‌شود که در برنامه‌های بازآفرینی شهری قرار دارند. اما هابیتات فقط محل زندگی را بررسی نمی‌کند؛ بلکه شرایط خود مسکن و دسترسی خانوار به خدمات پایه را هم وارد محاسبه می‌کند.
در این شاخص، عواملی مانند دسترسی به آب و خدمات بهداشتی مناسب، فضای کافی برای زندگی و دوام سازه‌ای مسکن بررسی می‌شوند.
بر اساس داده‌های هابیتات، سهم جمعیت شهری ایران در این شاخص از ۵۱.۷ درصد در سال ۲۰۱۰ به ۴۲.۳ درصد در سال ۲۰۲۴ رسیده است؛ اما با وجود کاهش سهم، تعداد افراد مشمول از حدود ۲۸.۲ میلیون به ۲۹.۸ میلیون نفر افزایش یافته است.
بنابراین این دو عدد، دو تصویر متفاوت از وضعیت سکونت در ایران هستند؛ نه دو آمار متناقض درباره تعداد حاشیه‌نشینان.
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0